Signalman James William Fyfe. Royal Corps of Signals.

James Fyfe był żołnierzem Royal Corps of Signals, czyli "gałęzi" armii odpowiedzialnej za zapewnienie łączności pomiędzy jednostkami czy na polu bitwy- po prostu służba łączności. Mam nieco problemu z jego stopniem, nie wiem jakiemu stopniowi odpowiada w polskiej armii. "Signalman" (współcześnie używa się formy "signaler") to specjalista od urządzeń komunikacyjnych (radio, telefon). Najczęściej ich operator.

James Fyfe  był w kompanii łączności dywizyjnej 51. dywizji "Wyżynej" (51st Highland Division). Jest jednym z wielu żołnierzy z różnych jednostek tej dywizji spoczywających na krakowskim cmentarzu, będzie więc jeszcze okazja na przedstawienie szlaku bojowego tej jednostki w Francji w 1940 roku. Niestety o samym Fyfe nie jestem w stanie nic powiedzieć. Jedynie data śmierci-13 luty 1941 rok i wiek -30 lat.

No tak i miejsce, w zasadzie pewne jak dla innych z zimy 1940/41, Stalag VIIIB Łambinowice. 

Szeregowy William Scott, 8. batalion Durham Light Infrantry.

William Scott z niewielkiej miejscowości East Howle w hrabstwie Durham, syn Johna i Isabelle, był żołnierzem w 8. batalionie lekkiej piechoty z Durham (Armia Terytorialna). Jako cześć Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego w styczniu 1940 roku wyrusza do Francji i zajmuje w lutym pozycje w pobliżu granicy z Belgią, w okolicach miasta Amiens. Kiedy w maju rusza niemiecka inwazja batalion, wraz z większością  sił brytyjskich rusza do Belgii, nad rzekę Dyle. Do 17/18 maja żołnierze obserwują umykające przed Wehrmachtem odziały belgijskie, potem resztki 2. batalionu własnego pułku. Następnie zostają przesunięci w okolice Courtrai, tylko niewielka grupa pozostała by wysadzić mosty w Grammont (Geraardsbergen). Postępy Niemców odcięły Brytyjczyków od Francuzów na południu  i groziły ich całkowitą okrążeniem. Brytyjczycy podjęli próbę przejęcia inicjatywy i 21 maja kontratakują pod Arras. 8 batalion wspierany przez 6. i czołgi miał odegrać ważną rolę w natarciu. Na początku wszystko szło dobrze, mimo iż piechurzy nie potrafili skoordynować swych ruchów z  postępami czołgów, wyparli Niemców z kilku miejscowości, kilkuset wzięli do niewoli. Potem jednak to przeciwnik, 7. Dywizja Pancerna Rommla przejęła inicjatywę. 8 batalion zatrzymany został w okolicach miejscowości Warlus, bez wsparcia własnej artylerii i lotnictwa, nie mieli szans w walce z wrogimi czołgami, wspieranymi z powietrza przez Stukasy. Otrzymali rozkaz wycofania się do Vimy. Co udało się tylko dzięki pomocy francuskich czołgów. 

Później juz tylko pozostały bezskuteczne próby powstrzymania Niemców i cofanie się, często pod bombami, ku Dunkierce...

Szeregowy Scott nie dostał się na pokład żadnego z statków, które ewakuowały resztki batalionu do Anglii. Gdzieś na bojowym szlaku swej jednostki trafił do niewoli. W której zmarł, w wieku 27 lat, 16 lutego 1941 roku. 

Źródła:

http://www.cwgc.org

http://durhamlightinfantry.webs.com

H. Sebag-Montefiore, Dunkirk. Fight to the last man, Londyn 2007

Kanonier Edward John Ford. 140. Pułk Artylerii Polowej.

Na zawsze w kochających myślach Matki, Ojca 
i Margaret.
-epitafium na nagrobku. 

Syn Johna i Eleanor z  londyńskiej dzielnicy Blackheath, Edward Ford był artylerzystą w 140. pułku artylerii polowej (armia terytorialna), nazywanym też 5. londyńskim. Musiał służyć w 366 lub 367 baterii, gdyż te dwie wiosną 1940 roku wysłane zostały do Francji. 6 marca baterie przybyły do Havru, wyposażone w pamiętające jeszcze czasy pierwszej wojny 18 funtowe działa.

Kiedy ruszyła niemiecka inwazja w maju, pułk walczy w Wannehain, gdzie traci trzy działa zniszczone wrogim ostrzałem. Później artylerzyści bronią miejscowości Cassel, zabezpieczającej brytyjski odwrót. 27 maja w czasie niemieckiego szturmu, artylerzyści niszczą pięć czołgów, piechota wroga opanowała na krótko sztab jednostki, niszcząc radio, została jednak wyparta przez zdesperowanych obrońców. Miasto było jednak stracone. Nakazano zniszczenie sprzętu i przebijanie się na własna rękę ku własnym pozycjom. Z 700 artylerzystów do Anglii udało się ewakuować 287. Kto nie zginął trafił do niemieckiej niewoli, tak jak Edward Ford. 

Zmarł 13 stycznia 1941 roku, w czasie zimy która pochłonęła wielu jeńców Stalagu w Łambinowicach (od listopada 1940 do lutego 1941 zmarło 85 Brytyjczyków, niektórych z nich przedstawiłem już w poprzednich wpisach). Miał 20 lat...

Zastanawiam się kim była Margaret, wymieniona w epitafium na jego nagrobku. Siostrą? Narzeczoną? Może jeszcze żyje, może jeszcze myśli o Edwardzie...

Szeregowy James Herbert Websdale. 2. batalion Northamptonshire Regiment.

Głęboko w naszych sercach przechowujemy pamięć o tym
którego kochaliśmy i którego nigdy nie zapomnimy.
-epitafium na nagrobku.  

James Websdale, swe pierwsze imię odziedziczył po ojcu, matka nazywała się Alice Maud, mieszkali w dzielnicy Londynu Brockley.  Jego drugi batalion pułku z Northamptonshire walczył w Francji w 1940. Niestety na razie nie jestem w stanie napisać nic więcej, znalazłem niewiele o szlaku bojowym batalionu w 1940, być może znajdę coś w nowych książkach, które do mnie jadą. 

Jedno tylko wiadomo. Websdale w Francji dostał się do niewoli, w której zmarł 6 stycznia 1941 roku, mając 22 lata. 

Szeregowy Alfred Thomas Lappage. 2. batalion Royal Norfolk Regiment.

Serdeczne myśli nigdy nie wyblakną wokół grobu gdzie cię złożono.
-epitafium na nagrobku

Alfred Lappage, syn Thomasa i Ellen, z wsi Inworth w Essex, był żołnierzem 2. batalionu królewskiego pułku Norfolk. Był też kolejnym z wielu spoczywających na krakowskim cmentarzu, którego wojenne losy przywiodły w niemiecką niewolę w Francji w roku 1940. Drugi batalion walczył przeciw nazistom od rzeki Dyle, poprzez Escaut, Arras, by wreszcie osłaniać ewakuację, broniąc się nad kanałem La Bassee. Jedna z kompanii została wzięta do niewoli w La Paradis przez SS Totenkopf, 99 Brytyjczyków ustawiono pod murem stodoły i zmasakrowano ogniem dwóch karabinów maszynowych. Tylko dwóch przeżyło. Inne kompanie odizolowane od siebie i innych jednostek, padały pod niemieckimi atakami.  Z tysiąca żołnierzy 2. batalionu do Anglii ewakuowało się zaledwie 139.
Alfred Lappage nie miał tego szczęścia. W niewoli umiera 15 lutego 1941 roku , mając 27 lat. 

Odznaka Royal Norfolk Regiment.

Szeregowy Thomas Lucas. 5. batalion Kings Own Royal Regiment.

Szeregowy Thomas Lucas służył w 5. batalionie (Armia terytorialna) Kings Own Royal Regiment. Miejscem rekrutacji batalionu był północny Lancashire i stamtąd prawdopodobnie pochodził Lucas. Jednostka stanowiła część 42. Dywizji Armii Terytorialnej i 2 kwietnia 1940 roku zaczęła być przerzucana do Francji. 10 maja rozpoczęła się niemiecka inwazja na zachód. Kiedy zapadła decyzja o ewakuacji Brytyjczyków poprzez Dunkierkę, batalion pełnił początkowo czynności osłonowe.  24 maja utrzymuje linie obrony w okolicach Bouvines, 30 maja wycofuje się za rzekę Yser i obsadza okolice portu w Dunkierce. 1 czerwca większość batalionu na pokładzie HMS "Locust" odpływa do Anglii. Nie było wśród nich Lucasa.

Umiera w niemieckiej niewoli 11 lutego 1941 roku. Ma wtedy 22 lata.

1 września 1939

To był mały oddział polskich żołnierzy, ktoś wspominał że mieli wysadzić mostek w Leszczynach, choć może byli tylko patrolem. Kiedy nadeszli Niemcy podjęli walkę. Ten żołnierz, Adam Zając, na zawsze został w ziemi, której bezskutecznie próbował bronić. W innym miejscu Jan Zając, mój dziadek, w mundurze strzelców podhalańskich zaczynał swa wojnę , która zaprowadziła go do niemieckiej niewoli. Z której, wraz z kolegą , udało mu się uciec. 

Pamiętajmy o żołnierzach, marynarzach, celnikach, policjantach, kolejarzach, harcerzach, powstańcach śląskich, bezbronnych cywilach dla których ten dzień był ostatni. Lub był początkiem koszmaru wojny...